Methods of learning foreign languages
Metody nauki języków obcych
Vocabulary Learning
Undoubtedly, vocabulary constitutes a fundamental element, or even the foundation, of any language, and without learning new words, it’s impossible to imagine progress in acquiring and developing linguistic skills.
There are many methods for mastering newly learnt words and phrases. However, it’s worth noting that the method you choose depends on your individual preferences, predisposition to memorising words, and learning style.
Below are some of the most common and frequently used vocabulary learning methods.
Nauka słówek
Niezaprzeczalnie słownictwo stanowi podstawny element lub wręcz fundament każdego języka i bez nauki nowych słówek nie sposób wyobrazić sobie postępu w nabywaniu i rozwijaniu umiejętności lingwistycznych.
Istnieje wiele metod na opanowanie nowo poznanych słówek i zwrotów. Warto jednak zauważyć, że dobór metody zależy od naszych indywidualnych preferencji, predyspozycji do zapamiętywania słów oraz stylu uczenia się.
Poniżej kilka najbardziej popularnych i najczęściej stosowanych metod nauki słownictwa.
Memorisation (cramming) – Although so-called ‘cramming’ is not a generally recommended learning method, if we refer to the experiences of famous polyglots, we can see that persistent memorisation proves to be quite effective. For example, German polyglot Heinrich Schliemann knew as many as 14 languages, which he learnt independently by memorising long texts and then repeating them aloud. The classic rule is to memorise the material and then review it first after 20 minutes, then after an hour, then after 24 hours (without prior revision after 24 hours, approximately 80% of what we learnt in an hour is forgotten), then after a week, and finally after a month. However, this method requires significant consistency, discipline, and constant work.
Fortunately, there are other solutions and facilitations for greater effectiveness.
Nauka pamięciowa (wkuwanie) – Chociaż tzw. „wkuwanie” słówek nie jest ogólnie zalecaną metodą uczenia się, to gdy odwołamy się do doświadczeń słynnych poliglotów, możemy zauważyć, że uparte wkuwanie na pamięć okazuje się całkiem skuteczną metodą. Np. niemiecki poliglota Heinrich Schliemann znał aż 14 języków, których uczył się samodzielnie, właśnie poprzez wkuwanie długich tekstów a następne głośne powtarzanie. Klasyczna reguła to: wkucie materiału oraz powtórzenie najpierw po 20 minutach, później po godzinie, po 24 godzinach (bez uprzedniego powtórzenia po 24 godzinach zapominane jest około 80 proc. tego, co przyswoiliśmy w ciągu godziny), następnie po tygodniu i na końcu po miesiącu. Metoda ta wymaga jednak dużej konsekwencji, dyscypliny oraz pracy.
Na szczęście istnieją inne rozwiązania i ułatwienia dla uzyskania większej skuteczności.
Mnemonics, or learning through associations and visualisations, include mind maps and memory palaces (which involve imagining a familiar place, such as a house, and placing visual, often absurd, associations with the information to be remembered). When we learn new words, we trigger associations, especially positive, pleasant, and emotional ones. A recommended technique for memorising words is associating them with images, which makes them easier to learn and permanently embedded in the memory (most people are visual learners, so learning is more effective when we see a given concept in a visual form). It’s also worth noting that most European languages have much in common with Latin, such as Italian, Spanish, English, and French, which allows for effective association of new words, phrases, and expressions. Knowing English words such as ‘accept’, ‘salary’, or ‘education’, for example, makes it easy to remember their Spanish equivalents, ‘aceptar’, ‘salario’, and ‘educación’. Prior knowledge of a classical language therefore multiplies our abilities. Moreover, being aware of one’s knowledge reduces the fear of speaking out.
Mnemotechnika czyli nauka poprzez skojarzenia i wizualizacje, mapy myśli (mind maps), pałace pamięci (polegające na wyobrażeniu sobie znanego miejsca np. domu i umieszczaniu w nim wizualnych, często absurdalnych, skojarzeń z informacjami do zapamiętania). Kiedy poznajemy nowe słowa – uruchamiamy skojarzenia, zwłaszcza te pozytywne, przyjemne i emocjonalne. Zaleca się technikę zapamiętania słówek przez kojarzenia ich z obrazami, przez co pojęcia te łatwiej dają się przyswajać i trwale zapadają w pamięć (większość osób jest wzrokowcami przez co nauka jest skuteczniejsza kiedy widzimy obraz danego zagadnienia w formie). Warto też zwrócić uwagę na fakt, że większość języków europejskich ma wiele wspólnego z łaciną np. włoski, hiszpański, angielski czy francuski co pozwala skutecznie kojarzyć nowe słowa, zwroty i wyrażenia. Znając np. takie słowa angielskie jak accept, salary czy education łatwo jest zapamiętać ich hiszpańskie odpowiedniki czyli aceptar, salario i educación. Uprzednia znajomość któregoś z języków klasycznych pomnaża zatem nasze możliwości. Ponadto świadomość posiadanej wiedzy zmniejsza lęk przed wypowiadaniem się.
The flashcard method involves writing down words on sticky notes (post-its) that we hang around the house or take with us. We then come across them wherever we put them. Sometimes words have meanings we simply can’t remember, so a graphic illustration of the new word is beneficial, which reflects the pictorial nature of memory. To prepare a flashcard (sticky note), on one side we write a word in a foreign language and on the back its translation or equivalent in a foreign language. The learning process begins at the stage of creating a sticky note. When we collect a large number of sticky notes, say 100-200, we randomly pull out a card, look at the Polish version, and reproduce its foreign language equivalent, alternating between the Polish and foreign sides. Instead of words, we can, of course, illustrate the word graphically, which is particularly recommended for visual learners who remember words best through their pictorial representation.
Metoda fiszek – czyli wypisywanie wyrazów na karteczkach, które rozwieszamy po mieszkaniu lub zabieramy ze sobą. Wtedy natykamy się na nie wszędzie tam, gdzie je przyczepiliśmy. Zdarzają się słowa, których znaczenia nie możemy w żaden sposób zapamiętać, zatem korzystne jest graficzne zilustrowanie nowego wyrazu, co związane jest z obrazową naturą pamięci. Aby przygotować fiszkę (karteczkę) na jednej stronie piszemy słowo w obcym języku a na odwrocie jego tłumaczenie. Już w momencie tworzenia karteczki ze słówkami zaczyna się proces nauki. Gdy zbierzemy większą liczbę karteczek np. 100-200 sztuk, wtedy wyciągamy losowo karteczkę, patrzymy na wersję polską i odtwarzamy jej odpowiednik w obcym języku i tak na zmianę raz od polskiej raz od obcej strony. Zamiast słów można oczywiście zilustrować wyraz graficznie co szczególnie polecane jest osobom (tzw. wzrokowcom), którzy najlepiej zapamiętują wyrazy poprzez prezentację obrazową.
Storytelling – creating a story, narrative, written text, or oral expression using newly learnt words in order to actively process them and transfer them from short-term memory to long-term memory. It’s important that newly learnt words are used as often as possible; then their ability to be remembered and actively used is significantly enhanced.
Storytelling – czyli tworzenie historyjki, opowiadania, tekstu pisanego lub wypowiedzi ustnej z użyciem nowo poznanych słów w celu aktywnego przetwarzania zapamiętanych wyrazów i przeniesienia ich z pamięci krótkotrwałej do pamięci długotrwałej. Ważne jest aby nowo poznane słowa były w jak najczęstszym obiegu, wtedy ich zdolność do zapamiętania i aktywnego stosowania jest znacznie większa.
Mobile tools and applications – the use of new technologies in language learning. Currently, a growing number of mobile applications are available for learning vocabulary, grammar, and developing other language skills, enabling continuous exposure to a foreign language in various places, which influences the effectiveness of the entire process, increases motivation, and systematic learning.
Narzędzia i aplikacje mobilne – wykorzystanie nowych technologii w nauce języków. Obecnie coraz więcej dostępnych jest aplikacji mobilnych do nauki słownictwa jak również gramatyki i rozwoju innych umiejętności językowych umożliwiających ciągły kontakt z obcym językiem w różnych miejscach co wpływa na efektywność całego procesu, zwiększa motywację oraz systematyczność.
SELECTED METHODS OF TEACHING FOREIGN LANGUAGES
Callan Method
Developed in Great Britain by Robin Callan in 1960 and popular worldwide, including Poland, this method involves students learning a foreign language, such as English, just as they would their native language. First, they learn vocabulary by ear, recognising and understanding it in sentences. Then, they master pronunciation. Systematic repetition plays a pivotal role here. The material from a given lesson is repeated until at least 70% is mastered through exercises in a rapid-fire, simple question-and-answer format (the teacher speaks very quickly, at approximately 240 words per minute). During the lesson, students speak and listen, up to four times more than in any other form of language learning. This pace of learning utilises the parts of the brain responsible for subconscious knowledge acquisition. This rapid pace of speech also develops students’ reflexes in English, allowing them to think directly in the language. Students do not do any homework, and throughout the entire lesson, they speak exclusively in the target language, which helps overcome their fear of speaking. By automatically answering questions, they break the habit of mentally translating spoken and heard sentences, making conversation a natural activity. Only later, while reading, do students learn their spelling, which is reinforced through writing, for example, dictations. Despite the above advantages, this method has several drawbacks, e.g. it doesn’t work well at higher levels; it doesn’t support students’ independent thinking, making learning merely reproducible; it relies primarily on drill and automation, which translates into low lesson appeal and a rapid loss of student interest; the pace of the lesson is excessively fast (240 words per minute, compared to the normal speed of 170); it doesn’t help with communication in unusual situations; it doesn’t teach reading and writing well, and it focuses mainly on speaking; it’s considered conservative and insensitive to the latest scientific and technological advancements.
Metoda Callana
Opracowana w Wielkiej Brytanii przez Robina Callana w 1960, popularna na całym świecie, również w Polsce, metoda ta polega na tym, że kursant uczy się języka obcego np. angielskiego tak, jak nauczył się języka ojczystego. Najpierw poznaje słownictwo ze słuchu, uczy się je rozpoznawać i rozumieć w zdaniach. Następnie opanowuje wymowę. Istotne są tutaj systematyczne powtórki. Materiał danej lekcji jest powtarzany tak długo, aż nie zostanie opanowany przynajmniej w 70% w ćwiczeniach w procesie błyskawicznych prostych pytań i odpowiedzi (Lektor mówi bardzo szybko, z prędkością ok. 240 słów na minutę). W czasie lekcji student mówi i słucha, nawet czterokrotnie więcej niż stosując jakąkolwiek inną formę nauki języka. Przy takim tempie nauki wykorzystywane są partie mózgu odpowiedzialne za podświadome zdobywanie wiedzy. Tak szybkie tempo wypowiadanych słów powoduje u kursanta także wyćwiczenie refleksu w mówieniu po angielsku, a tym samym myślenia bezpośrednio w tym języku. Uczniowie nie wykonują prac domowych, a przez cały czas trwania zajęć rozmawiają wyłącznie w języku docelowym co pozwala przełamywać lęk przed mówieniem. Odpowiadając automatycznie na pytania pozbywają się nawyku tłumaczenia w myślach wypowiadanych i słuchanych zdań co sprawia, że rozmowa staje się naturalną czynnością. Dopiero później, w trakcie czytania, kursanci poznają jego pisownię, która utrwalana jest poprzez pisanie np. dyktand. Pomimo powyższych zalet, metoda ta ma jednak więcej wad np. nie sprawdza się na wysokich poziomach zaawansowania; nie wspiera samodzielnego myślenia ucznia, przez co nauka jest tylko odtwórcza; metoda wykorzystuje głównie dryl i automatyzację co przekłada się na niską atrakcyjność lekcji i szybką utratę zainteresowania ucznia, zbyt wysokie tempo zajęć (240 słów na minutę, podczas gdy normalna szybkość wynosi 170); metoda ta nie pomaga porozumieć się w nietypowych sytuacjach; nie uczy dobrze czytania i pisania, jest skoncentrowana na mówieniu; uchodzi za metodę konserwatywną i nie uwzględniającą najnowszych rozwiązań naukowych i technologicznych.
Communicative Method
The communicative method is based on the assumption that language is a tool for communication, and therefore, emphasis is placed on students’ ability to communicate and navigate various everyday situations. Classes utilise role-playing, simulations, case studies, presentations, projects, etc. through continuous interaction in the target language. Furthermore, extensive resources are utilised, along with extensive conversational sessions on specific topics in a relaxed and stress-free atmosphere. Task-based learning is used, where students are presented with tasks specific to real-life situations, requiring them to use the foreign language to find a specific solution.
Metoda komunikacyjna ( lub komunikatywna)
U podstaw metody komunikatywnej leży założenie, że język jest narzędziem komunikacji a zatem nacisk kładzie się na to, aby uczeń potrafił się dogadać i odnaleźć w różnych sytuacjach życia codziennego. Na zajęciach wykorzystuj się m.in. odgrywanie ról, symulacje, studium przypadku, prezentacje, projekty etc. poprzez nieustanne interakcja w języku docelowym. Ponadto wykorzystuje się obszerne zasoby oryginalnych materiałów słuchanych, konwersacyjne spotkania tematyczne w miłej atmosferze i bez stresu. Stosuje się tzw. task-based learning, gdzie uczącemu się stawia się zadania charakterystyczne dla prawdziwych sytuacji życiowych, w których musi się on posługiwać językiem obcym w celu znalezienia określonego rozwiązania.
Helen Doron Method
This is one of the most popular foreign language acquisition techniques, developed by British teacher Helen Doron in the 1980s, and is primarily aimed at children. According to its assumption, the earlier children establish contact with a language, the more effective and easier their learning will be. This method involves immersing them in the foreign language, just as a child would their native language. Learning is based on play, interaction with the teacher and other children, and general developmental exercises through songs, videos, educational apps, and other audio-based media. All of this is conducted entirely in the foreign language (e.g. English), so that children can immerse themselves in the target language as much as possible. This learning method helps children not only with language acquisition but also develop communication skills from an early age, when speech development begins.
Metoda Helen Doron
To jedna z najpopularniejszych technik przyswajania języka obcego opracowana przez brytyjską nauczycielkę Helen Doron w latach 80-tych, przeznaczona głównie dla najmłodszych. Zgodnie z jej założeniami, im wcześniej najmłodsi nawiążą kontakt z językiem, tym ich nauka będzie efektywniejsza oraz łatwiejsza. Metoda ta polega na osłuchaniu się z językiem obcym, tak jak dziecko osłuchuje się z językiem ojczystym a nauka opiera się na zasadzie zabawy, interakcji z nauczycielem i innymi dziećmi oraz ćwiczeń ogólnorozwojowych poprzez piosenki, filmy, aplikacje edukacyjne i inne media wykorzystujące dźwięk. Wszystko odbywają się całkowicie w języku obcym (np. angielskim) tak aby dzieci mogły jak najbardziej zanurzyć się w języku docelowym. Taka forma zajęć pomaga najmłodszym nie tylko w przyswajaniu języka, ale również w rozwijaniu umiejętności komunikacyjnych od wczesnych lat kiedy zaczyna się okres kształtowania mowy.
Total immersion
It is a radical form of the communicative method, somewhat simulating the experience of being abroad. Classes are focused on conversation and typically last a full day. This allows students to become familiar with and use a foreign language in a variety of everyday situations, such as in a restaurant, travel agency, post office, store, airport, etc. This method is used when they need to master a foreign language quickly and have little time for a crash course. Undoubtedly, the best results are achieved by immersing themselves in the target language by spending several months or longer abroad, which also translates into the cost of such learning.
Całkowite zanurzenie ( = total immersion)
To radykalna forma metody komunikatywnej, imitująca nieco przebywanie za granicą. Zajęcia nastawione są na konwersacyjne i trwają zwykle cały dzień. Pozwala to na zapoznanie się i posługiwanie się językiem obcym w najróżniejszych codziennych sytuacjach np. w restauracji, w biurze podróży, na poczcie, w sklepie, na lotnisku itd. Metodę stosuje się, gdy trzeba błyskawicznie opanować język obcy, a ma się mało czasu na kurs przyspieszony. Oczywiście najlepsze efekty daje zanurzenie się w języku docelowym przez wyjechanie na kilka miesięcy lub dłużej za granicę co również przekłada się na koszty takiej nauki.
Dual Method
This method involves the course being taught alternately by a Polish teacher and a native speaker. In classes with a Polish teacher, students learn new material, practice grammar, writing, reading comprehension, and translate texts. The material covered in the lessons is then reinforced during conversations with a native speaker, where the emphasis is placed on spoken language.
Metoda dualna
Metoda ta polega na tym, że kurs prowadzą na przemian polski lektor i native speaker. Na zajęciach z polskim lektorem kursanci poznają nowy materiał, ćwiczą gramatykę, pisanie, czytanie ze zrozumieniem, tłumaczą teksty. Materiał omówiony podczas lekcji utrwalany jest następnie podczas konwersacji z native speakerem gdzie nacisk kładziony jest właśnie na język mówiony.
Suggestopedia
It is a method of teaching foreign languages, created by Bulgarian psychologist Georgi Lozanov. It utilises relaxation, music (classical), positive suggestions, and a comfortable atmosphere often reminiscent of child’s play to reduce stress and activate the subconscious, which is intended to accelerate and facilitate knowledge acquisition. Students learn in a state of deep relaxation, and the learning process is treated as a joyful experience, supported by art (drama, visual art) and the teacher’s authority. In practice, it looks like this: Typically, a lesson begins with an introduction to a positive atmosphere, a presentation of a dialogue (often with background music, followed by an activity phase with the material, role-playing, and review), and then reinforcement through homework and review of the material covered.
An example or variation of the Suggestopedia method is SITA, i.e. the System of Intensive Adaptation Technique, which uses deep relaxation and rhythmic breathing (alpha waves) for subconscious acquisition of foreign languages, which is supposed to increase perception and memory capabilities several times, allowing for the rapid mastery of a large number of words.
Sugestopedia
Jest to metoda nauczania zwłaszcza języków obcych, stworzona przez bułgarskiego psychologa Georgi Lozanova, wykorzystująca relaksację, muzykę (klasyczną), pozytywne sugestie i stworzenie komfortowej atmosfery często przypominającej dziecięcą zabawę, aby obniżyć stres i aktywować podświadomość, co ma przyspieszyć i ułatwić przyswajanie wiedzy. Uczniowie uczą się w stanie głębokiego relaksu, a proces nauki jest traktowany jako radosne doświadczenie, wspierane przez sztukę (dramę, sztukę) i autorytet nauczyciela. W praktyce wygląda to następująco:
Zazwyczaj lekcja zaczyna się od wprowadzenia w pozytywną atmosferę, prezentacji dialogu (często z muzyką w tle, po której następuje faza aktywności z materiałem, odgrywanie scen, powtórki), a następnie utrwalania poprzez zadania domowe i powtórzenia przerobionego materiału.
Przykładem lub odmianą metody sugestopedii jest SITA czyli System Intensywnej Techniki Adaptacyjnej, wykorzystująca głęboki relaks i rytmiczne oddychanie (fale alfa) do podświadomego przyswajania języków obcych, co ma kilkukrotnie zwiększać możliwości percepcyjne i zapamiętywanie, pozwalając na szybkie opanowanie dużej liczby słów.
Krebs Method
It refers to the polyglot Emil Krebs (1867-1930), born in Silesia (Poland), who possessed extraordinary linguistic abilities. According to some sources, Emil Krebs knew as many as 120 languages, 63 or 68 of them fluently. The uniqueness of the Krebs method lies in developing patterns and analogies in the brain, which, when speaking another language, are used automatically and naturally. The basic principle is to acquire languages as naturally as possible. Learning involves total immersion, immersing oneself in the language and surrounding oneself with it. Listening and repeating specific sentences at specific intervals yields extraordinary results. Krebs utilises short-term memory tricks and, thanks to intervals, allows for the rapid memorisation of entire phrases or words. Children, for example, learn to speak simply by repeating words and phrases after adults. Understanding them only develops over time. Learning shouldn’t focus on grammar or tedious exercises. It’s the acquisition of phrases and immersion in the language that translates into excellent mastery. Just as a child learns using natural mechanisms, both automatic and unconscious, implementing them into adult learning can also yield good results. Language courses based on the Krebs method typically consist of 40 lessons, each lasting 40 minutes. The lessons involve listening to and then repeating dialogues that are initially short and easy, increasing in length and difficulty over time. The aim of such a course is to engage memory, motivate language learning, and accelerate the acquisition process.
It should be noted that the Krebs method is considered somewhat controversial and is often attributed to a purely commercial nature or even a marketing ploy, considering, for example, the duration of a standard course. Krebs also turns out to have nothing to do with the methodology of teaching foreign languages, as there is no evidence that this method was officially created and developed by the famous polyglot.
Metoda Krebsa
Metoda nawiązująca nazwą do poligloty Emila Krebsa (1867-1930) urodzonego na Śląsku, zmarłego w Berlinie. Niewątpliwie Krebs posiadał niezwykłe umiejętności językowe. Różne źródła podają, że Emil Krebs znał aż 120 języków, z tego 63 lub 68 biegle. Ewenement metody Krebsa polega na wykształcaniu w mózgu schematów, analogii przez co w późniejszej rozmowie w innym języku używamy ich automatycznie i naturalnie. Podstawowym założeniem jest przyswajanie języka w sposób możliwe jak najbardziej naturalny. Nauka polega na totalnej imersji, czyli zanurzeniu się w języku, otoczeniu się nim. Słuchanie i powtarzanie konkretnych zdań w określonych odstępach czasu przynosi niebywałe efekty. Krebs wykorzystuje tricki pamięci krótkiej i dzięki interwałom pozwala zapamiętać szybko całe wyrażenia czy słowa. Za przykład posłużyć mogą dzieci, które uczą się mowy po prostu powtarzając za dorosłymi słowa i zwroty. Dopiero z czasem przychodzi ich rozumienie. Nauka nie powinna więc skupiać się na zagadnieniach gramatycznych czy żmudnych ćwiczeniach. To właśnie przyswajanie fraz oraz zanurzenie w języku ma się przekładać na jego doskonałe opanowanie. Tak jak dziecko uczy się przy pomocy naturalnych mechanizmów, zarówno automatycznych jak i nieświadomych, tak również zaimplementowanie ich do nauki dorosłych może również dawać dobre rezultaty.
Kursy językowe oparte o metodę Krebsa obejmują zwykle 40 lekcji, z której każda trwa 40 minut. Zajęcia polegają na osłuchiwaniu, a następnie powtarzaniu dialogów, które na początku są krótkie i łatwe, a z czasem zwiększa się ich długość oraz stopień trudności. Założeniem takiego kursu jest angażowanie pamięci, motywowanie do nauki języka obcego, a zarazem przyśpieszenie procesu jego przyswajania.
Należy zwrócić uwagę na fakt, że metoda Krebsa jest uważana na nieco kontrowersyjną i często przypisuje się jej wyłącznie charakter komercyjny czy nawet chwyt marketingowy biorąc pod uwagę np. czas trwania standardowego kursu. Również osoba Krebsa okazuje się nie mieć nic wspólnego z metodologią nauczania języków obcych, bowiem nie istnieją dowody na to, że metoda ta została oficjalnie stworzona i opracowana przez słynnego poliglotę.
To sum up, there is no single, effective language learning recipe that suits everyone, as each of us has different preferences, requirements, learning habits, and proven systems for acquiring knowledge. The best results come from combining or utilising two or more methods: it’s worth learning a language with others, whether in courses or by talking to foreigners online, but you should also work individually, seek out inspiring and motivating materials, and continually expand your knowledge and skills. Systematisation, motivation, and discipline are crucial for effective learning and long-lasting results. Just as with other skills, such as sports or cooking, time devoted to learning, effort, and plenty of practice play a pivotal role in improving language skills.
Podsumowując, nie ma jednej skutecznej recepty na naukę języków, która odpowiadałaby każdemu, ponieważ każdy z nas ma inne preferencje, wymagania, nawyki uczenia czy sprawdzony system nabywania wiedzy. Najlepsze efekty daje połączenie lub wykorzystanie dwóch lub więcej metod: warto uczyć się języka z innymi osobami, czy to na kursach, czy to poprzez rozmowy z obcokrajowcami przez internet, ale należy również pracować indywidualnie, szukać inspirujących i motywujących materiałów oraz nieustannie uzupełniać swoją wiedzę i umiejętności. Istotna jest systematyczność, motywacja oraz dyscyplina aby proces nauki był skuteczny a jego efekty długotrwałe. Tak jak w pracy nad innymi umiejętnościami jak np. sport czy gotowanie, tak również w doskonaleniu umiejętności językowych ważną rolę odgrywa czas poświęcony na naukę, wysiłek oraz dużo praktyki i ćwiczeń.